Een glimp van de Evin Prison, Iran's meest beruchte gevangenis

2 november 2018

STFA

Met een capaciteit voor 15.000 gevangenen, heeft de Evin-gevangenis de schrijnende reputatie opgebouwd van ongekende politieke onderdrukking in Iran.

In deze gevangenis gelegen aan de voet van het Alborz-gebergte in het noordwesten van Teheran, hebben in zijn schandelijke geschiedenis honderden vreedzame activisten, journalisten, intellectuelen en mensenrechtenadvocaten gevangen gezeten.

De structuur van de gevangenisafdelingen

De Evin Gevangenis is een enorm complex dat bestaat uit meerdere gebouwen, meestal drie verdiepingen hoog met twee secties op elke verdieping.

De afdelingen 209, 240 en 241 met solitaire cellen, "Suites" genoemd, worden geleid door het Ministerie van Inlichtingen (MOIS). 

Afdeling 209 of sectie 209 is de meest afschrikwekkende afdeling van de Evin-gevangenis. Hier worden de gevangenen onder foltering vastgehouden. De afdeling bestaat uit 10 rijen, met elk acht afzonderlijke cellen. Vanwege overbezetting worden er 10 mensen in elke cel opgesloten. Elke eenzame cel heeft zijn eigen individuele toilet.

De martelkamer bevindt zich in de kelder van de afdeling waar allerlei middeleeuwse martelwerktuigen aanwezig zijn, waaronder de Apolo (een speciaal bed voor het geven van elektrische schokken aan de gevangene, terwijl zijn hoofd wordt bedekt door een ijzeren helm, waarin zijn geschreeuw in zijn eigen oren weerkaatst), stalen bedden voor het geselen met kabels, hangers waarmee de gevangenen aan achter hun rug vastgebonden voeten en handen aan het plafond worden opgehangen.

Niemand behalve het personeel en de veroordeelden wordt in de Ward 209 van de inlichtingendienst toegelaten, zelfs niet de hoogste functionarissen.

Afdeling 240 (waarvan sommige delen onder controle van de veiligheids- en inlichtingeneenheden staan), heeft verschillende verdiepingen en elke verdieping heeft een lange gang met aan weerszijden verschillende cellen. Elke cel is ongeveer 8 vierkante meter waarin het toilet en de douche door een gordijn worden gescheiden van de cel zelf. Deze cellen zijn ontworpen voor één persoon, maar in feite worden er 6-7 personen vastgehouden

Afdeling 2A staat onder controle van een afdeling van het Revolutionaire Garde Corps.

Politieke gevangenen worden te allen tijde geblinddoekt wanneer ze zich buiten deze cellen in deze sectie bevinden.

IRGC's detentiecentrum 66 of sectie 325 staat onder het gezag van het Revolutionaire Garde Korps. Dit gedeelte werd gebruikt voor het ondervragen van hen die zijn gearresteerd tijdens de onrust van 2009 in Teheran.

Afdeling 350 werd gebruikt voor de detentie van politieke gevangenen, maar werd gedeeltelijk gesloten na een gevangenisopstand in 2014 toen alle gevangenen werden overgebracht naar Rajaie Shahr Gevangenis in Karaj, de vierde grootste stad van Iran.

De Methadone afdeling: er is een hal, eigenlijk een grote cel, op de vrouwenafdeling die altijd gesloten is. Gevangenen noemen het de Methadone afdeling. In deze cel zijn constant draaiende camera's geïnstalleerd om de gevangenen dag en nacht te volgen, waardoor ze nog minder bewegingsvrijheid binnen de beperkte ruimte van de cel hebben.

De gevangenen hebben geen pauze en moeten alle uren van de dag in die zaal met gesloten deuren doorbrengen. De deur gaat alleen open als er voedsel wordt uitgedeeld.

De damesafdeling bestaat uit drie hallen met geblindeerde ramen. Er is dus onvoldoende zonlicht voor de gevangenen waardoor hun ziektes verergeren. De badkamers en de keuken hebben onvoldoende ventilatie.

Er is geen medische centrum voor de gevangenen. Om in het bezit van een medicatie te komen, moet een gevangene eerst toestemming krijgen en vervolgens wachten tot ze tijdens de bezoekdag op zondag het recept aan haar familieleden kan meegeven om het medicijn in een externe apotheek te kopen. Vervolgens zal ze moeten wachten tot het volgende bezoek van haar familieleden om haar medicatie te krijgen.

Verwijzing naar een medisch centrum buiten de gevangenis is verschrikkelijk moeilijk en het kan enkele maanden duren om slechts een machtiging te krijgen.

Tegen de tijd dat de gevangene meestal na 9-12 maanden ziekteverlof krijgt, is haar ziekte al gevorderd. Eenmaal in het ziekenhuis wordt haar behandeling gewoonlijk halverwege onderbroken.

Bij het binnenkomen en verlaten van de gevangenis ondergaat de gevangene een vernederende fouillering. Een gevangene wordt altijd geboeid als ze de apotheek binnengaat.

De vrouwenafdeling wordt voortdurend gecontroleerd door camera's.

Wanneer gevangenen een protest of een vorm van verzet uiten tegen de bewakers, worden ze gedreigd met overplaatsing naar de beruchte Qarchak-gevangenis.

Op Afdeling 7 zittenen vooral gevangenen die veroordeeld zijn voor financiële misdaden. De afdeling heeft acht hallen, met een capaciteit om 200 gevangenen onder te brengen, hoewel er nu 700 gevangenen in elke zaal zitten.

Soms worden politieke gevangenen naar afdeling 7 overgebracht, wat in strijd is met de eigen voorschriften van Iran overeenkomstig het principe van scheiding van misdrijven.

De hallen 1 en 12 van Afdeling 7 bevinden zich in de kelderverdieping. Veel gevangenen in deze zalen lijden aan gewrichtsaandoeningen als gevolg van de hoge vochtigheid. Gevangenen hebben meestal geen warm water om in de winter te douchen.

Veel voorkomende klachten zijn: gebrek aan ventilatie, ontoereikende en smerige sanitaire voorzieningen, aanwezigheid van besmettelijke ziektes, gebrek aan zonneschijn.

Afdeling 8 wordt voornamelijk bevolkt door mensen die veroordeeld zijn voor financiële misdaden, drugshandelaren en piraten - voornamelijk uit Somalië. In de zomer stinkt het hier meer dan normaal. Het is er ondraaglijk warm omdat er geen airconditioning is en de waterkoelers niet goed werken. De cellen zijn smerig en er zitten kevers en insecten, vooral als de temperatuur stijgt.

Voedingsituatie

Rapporten geven aan dat het voedsel in schamele porties wordt verstrekt en nauwelijks is te eten. Het is zo weinig dat hongerige gevangenen worden gedwongen om de restanten uit andere voedselbakken te verzamelen, evenals het voedsel dat op de grond is achtergebleven. De kleine hoeveelheid voedsel die in de gevangenis wordt uitgedeeld, is soms verrot of van vervallen datum.

Gevangenen moeten op eigen kosten hun benodigde zuivelproducten, groenten, fruit en eiwitten tegen hoge prijzen in de winkels van de gevangenis kopen.

De voedselkwaliteit is extreem laag en onhygiënisch. Er is zand en zelfs muizenuitwerpselen in het voedsel gevonden. Fruit en groenten zijn niet aanwezig.

Er zijn klachten ingediend bij de gevangenisautoriteiten tegen ondervoeding, vooral door politieke gevangenen die zich bewust zijn van hun rechten en die voedsel hebben geëist dat toereikend is voor hun  gezondheid en welzijn.

Een bron nabij een van de gevangenen zei dat het management van de gevangenis de gevangenen bedreigt met eenzame opsluiting als ze bezwaar maken tegen het gebrek aan voedsel of de slechte omstandigheden van de gevangenis.

Medische conditie

Het onthouden van medische behandeling om gedetineerden te straffen of hen te dwingen valse bekentenissen af te leggen, is een gebruikelijke maatregel.

De gevangenisautoriteiten onthouden gewetensgevangenen en andere politieke gevangenen van adequate medische zorg, waardoor ze een groot risico lopen om te sterven.

Het kantoor van de officier van justitie, dat verantwoordelijk is voor beslissingen met betrekking tot ziekteverlof en ziekenhuisoverplaatsing, weigert vaak toestemming te geven voor het ziekenhuistransport van zieke gevangenen, ook al is de zorg die zij nodig hebben niet in de gevangenis beschikbaar en worden verzoeken om ziekteverlof voor ernstig zieke gevangenen tegen doktersadvies afgewezen.

In sommige gevallen hebben gevangenisfunctionarissen ook het recht op gezondheid van de gevangenen geschonden of waren ze verantwoordelijk voor foltering of andere vormen van mishandeling. In verschillende gevallen hebben ze medicatie achtergehouden van politieke gevangenen of hebben ze onnodig beperkingen opgelegd aan gevangenen zoals hand- en enkelboeien, die in strijd zijn met hun medische behandeling, waardoor ze kneuzingen aan hun handen en voeten opliepen of ongemak en vernedering ondergingen

Een rapport van Amnesty International dat in juli 2016 werd gepubliceerd, onthulde dat Iraanse gevangenisautoriteiten, naast het opzettelijk uitstellen of weigeren van dringende gespecialiseerde medische zorg voor politieke gevangenen, de ernst van medische problemen regelmatig hebben gebagatelliseerd of ontkend, ernstige kwalen hebben behandeld met eenvoudige pijnstillers en essentiële medicatie hebben onthouden.

Naast het onthouden van adequate medische toegang, worden gevangenen meestal vastgehouden onder overbevolkte, ongezonde en slecht geventileerde omstandigheden die de reeds bestaande medische problemen van gedetineerden vaak verergeren of bijdragen aan nieuwe problemen, waardoor onherstelbare schade aan hun gezondheid wordt toegebracht.

Gevangeniskliniek

Een aantal gevangenen die aan AIDS lijden, worden vastgehouden in Sectie 7. Hier wordt nauwelijks medische zorg aan gevangenen verleend. Alleen als gevangenen in hongerstaking gaan of als ze media-aandacht krijgen, worden ze voor behandeling naar het ziekenhuis gebracht.

Gevangenen zeggen dat de gevangenispsycholoog zonder medische redenen neurologische medicijnen aan veel gevangenen voorschrijft.

Ambtenaren in gevangenissen maken winst op de verkoop van voedsel met verstreken datum aan gevangenen tegen veel hogere prijzen. Er worden vaak onverpakte en vage medicijnen aan de gevangenen gegeven.

Volgens de gevangenen helpt het medisch personeel mee met foltering. Een arts genaamd Shahriar Pourfarzam zorgt ervoor dat een persoon die onder foltering ondervraagd wordt, in leven blijft zodat de ondervrager door kan gaan met folteren

Onveilige en besmettelijke medische diensten zijn beschikbaar tegen hoge kosten. Een groot aantal gevangenen, met name degenen van wie hun echtgenoten ook gevangen worden houden, kunnen de hoge kosten van de gezondheidszorg niet betalen.

Gevangenis winkel

De gevangeniswinkel maakt deel uit van het perverse economische systeem in de gevangenis. Ambtenaren in de gevangenissen profiteren van de verkoop van waren en diensten die essentiële zijn voor de behoefte van gevangenen, zoals zeep, shampoo en zelfs voedsel.

Families van gevangenen moeten voor het geld zorgen dat de gevangenen nodig hebben voor het dagelijks leven. Degenen zonder steun leven in de laagste cirkel van ellende op schamele en ondermaatse gevangenispullen.

De meeste gevangenen geloven dat de kwaliteit en hygiëne van het voedsel in de gevangenis opzettelijk laag wordt gehouden om te bewerkstelligen dat de gevangenen in de winkels van de gevangenis gaan kopen waar alle voedselproducten boven marktprijs worden verkocht.

De goederen die in de gevangeniswinkel worden verkocht zijn verouderd, maar de gevangenen hebben geen andere keus dan deze goederen te kopen tegen prijzen die vele malen hoger zijn.

Inspecties en dreigementen

Zo’n 50 gevangenismedewerkers doorzoeken periodiek de cellen van gevangenen. Alle gevangenen moeten dan naar de binnenplaats van de gevangenis. De agenten nemen tijdens de inspecties de spullen van de gevangenen in beslag en 'stelen' ze.

Na elke inspectie verdwijnen er veel eigendommen van de gevangenen en wordt een groot deel van hun voedsel vernietigd.

Gevangenisautoriteiten verkopen op verschillende manieren tweedehands telefoons en simkaarten tegen hoge prijzen aan de gevangenen die ze tijdens de inspecties vaak weer in beslag nemen.

Politieke gevangenen geven te kennen dat ze ernstig worden geslagen door gevaarlijke gevangenen die daartoe worden aangespoord door gevangenisfunctionarissen. Ze gebruiken zulke criminelen als dekmantel die politieke gevangenen en gewetensgevangenen zelf lastig vallen.

Gevangenisbezoeken

Er zijn geen criteria of normen voor het recht op bezoek voor gedetineerden in de beruchte Evin-gevangenissen. Familiebezoek en telefoontjes worden door de gevangenisautoriteiten gebruikt als hulpmiddel om meer druk uit te oefenen op de gevangenen.

Politieke gevangenen en gewetensgevangenen die routinematig worden lastiggevallen door de autoriteiten krijgen aanmerkelijk minder bezoek.

Soms worden bezoeken en telefoontjes geweigerd om gevangenen te straffen. Politieke gevangenen worden gestraft als ze protesteren tegen de willekeur en de onmenselijke behandeling door de bewakers van de revolutionaire garde of als ze hun familie op de hoogte brengen van de gevangenisomstandigheden. Als een gevangene een brief uit de gevangenis probeert te smokkelen, wordt hij of zij zwaar gestraft. Straffen variëren van het weigeren van bezoeken en telefoontjes, tot eenzame opsluiting, tot extra beschuldigingen, en het in sommige gevallen sturen van de gevangene in interne ballingschap.

De bezoekhal van de Evin-gevangenis heeft ongeveer 80 ruimten die speciaal zijn aangewezen voor bezoek. Dit aantal ruimten is voldoende voor families van politieke gevangenen om snel hun bezoeken af te handelen; het beleid van de gevangenisautoriteiten is er echter op gericht om de bezoekers in groepen van tien personen tegelijk te laten komen.

Gevangenen mogen maar twintig minuten communiceren met eerstegraads familieleden via een cabine ontmoeting. Een cabine ontmoeting vindt plaats via een vies en wazig raam waarachter de gevangenen gescheiden zijn van hun familieledenen waarmee ze kunnen spreken via een koptelefoon die wordt bediend door de gevangenisautoriteiten.

De vrouwenafdeling heeft geen telefoonvoorziening voor politieke gevangenen om telefoongesprekken te voeren met hun familie en kinderen.

Vrouwelijke politieke gevangenen krijgen slechts 20 minuten (meestal in de cabine) bezoek per week van hun gezinnen.

Sommige vrouwelijke politieke gevangenen hebben jonge kinderen met wie ze alleen telefonisch contact hebben. Sommige psychologen geloven dat deze bezoeken achter een glazen wand schadelijk kunnen zijn voor de psychische gezondheid van de kinderen van gevangenen. Daarom brengen veel families zo min mogelijk kinderen mee voor een bezoek.