Gesprek met de lastdrager die neergeschoten werd door een grenswacht van het Iraanse Regime

9 june 2018

Zijn naam is Jamil en hij is 24 jaar oud. Hij is 4 jaar geleden getrouwd en heeft een dochter van 8 maanden. Jamil was een jaar lang een lastdrager (kolbar), tot 3 november 2017, toen hij werd verwond door een kogel en thuis moest blijven. Een paar dagen geleden riepen autoriteiten van het regime Jamil op om zijn klacht in te trekken die hij had ingediend tegen de grenswacht die hem arbeidsongeschikt had gemaakt door hem neer te schieten.Toen hij dit weigerde heeft de grenswacht Jamil voor 2 miljoen tomans beboet voor zijn werk als torser, met één week tijd om de boete te betalen of anders de gevangenis in te gaan. 

Volgens de door de staat gerunde krant Ghanoon op 7 mei 2018, heeft Jamil al een paar maanden geen huur betaald en maakt hij zich zorgen dat zijn huisbaas hem er binnenkort uit zal gooien. De dagelijkse kosten gaan gewoon door. Jamil zegt dat hij genoodzaakt was om als goederendrager geld te verdienen voor zijn familie, aangezien er veel werkeloze jonge mensen zijn die met hun lage inkomen niet hun familie kunnen verzorgen.Hij verdiende tussen de $12 en $24 voor het over de grens dragen van een last van 50 kilo van kleren en hygiëne- en cosmetische producten. Daarvan had hij nog $3 tot $5 kosten voor zijn eigen vervoer en voedsel.

 De jonge pakjesdrager vertelt verder dat nadat hij werd beschoten en verwond door de grenswacht, ze hem dwongen enkele documenten te ondertekenen. "Terwijl ik zwaar gewond was, zei ik ze dat er niets in de papieren stond dat ik wilde ondertekenen." zegt Jamil, maar uiteindelijk werd hij toch gedwongen om te tekenen.  De officieren kwamen twee keer naar hem toe en vroegen hem om zijn klacht tegen de grenspolitie in te trekken, maar beide keren zei hij: "Ik kan niet langer werken met mijn verwondingen, dus ik trek mijn klacht alleen in als jullie mijn ziekenhuiskosten betalen." 

 

Na Jamils weigering stellen de officieren dat hij een boete van $500 moet betalen voor zijn werk als torser en dat hij een kwartier heeft om te betalen. Hij vertelt hen dat hij dat bedrag niet heeft en het ook niet kan krijgen. Jamil wordt vervolgens naar de gevangenis gestuurd, maar wordt de dag erna vrijgelaten op borg, door een familielid dat zijn loon geeft. Jamil krijgt vervolgens 10 dagen om het bedrag te betalen of zijn klacht in te trekken. 

"Ik heb bijna twee miljoen tomans betaald voor mijn behandeling, en ik was bereid mijn klacht in te trekken als de grenswacht mij dat bedrag zou geven." zegt Jamil. 

Wijzend op de werkeloosheidssituatie in zijn stad, voegt Jamil toe: "wat ik wil zeggen is dat als de werkzoekenden van de stad een baan zouden kunnen vinden of een bedrijf oprichten, zouden ze niet kiezen voor werk als lastdrager, met alle gevaren en problemen van dien." 

"Als ik een baan had waarmee ik $7 per dag zou verdienen, zodat ik de huur en het huishouden kon betalen, zou ik nooit als lastdrager werken." zegt Jamil. 

Korte geschiedenis:

Wat is een kolbar?

Kolbars zijn lastdragers die voor een dagloon werken op de grens van Irakees Koerdistan en Iran. Deze dragers dragen goederen over de grens. Kolbar is het Koerdische woord voor lastdrager. Het dagloon van een kolbar is over het algemeen niet hoger dan $10. Verreweg het grootste deel van de kolbars zijn Koerden die in de steden en dorpen langs de Iraans-Irakees Koerdische grens wonen. Deze kolbars zijn vaak studenten of net afgestudeerden die zichzelf financieel proberen te ondersteunen. Vanwege het gebrek aan werk-mogelijkheden voor jonge Koerden in deze regio is het torsen een van de weinige betrouwbare inkomstenbronnen. 

Van wie zijn de goederen?

De meerderheid van de goederen die gesmokkeld worden zijn van zakenlui in Teheran, de hoofdstad van Iran. Deze zakenlui gebruiken de kolbars om goederen te transporteren naar Iran, zonder belasting te betalen. Deze goederen zijn vaak ook illegaal in Iran, zoals sigaretten, alcohol, kleding en electronica (bijv. iPads, televisies, smartphones). Veel van deze zakenlui zijn beschermd van openbaarheid en vervolging, vanwege hun sterke banden met mensen binnen het Iraanse regime. 

Wie doodt de Kolbars? 

In 2016 alleen al werden 42 kolbars doodgeschoten door Iraanse veiligheidsdiensten. In 2017 werden tenminste 72 kolbars gedood of gewond door schoten van de Iraanse veiligheidsdiensten. Het is ironisch dat het Iraanse regime vaak vergunningen aan deze lastdragers geeft, maar dat ze daardoor niet beschermd zijn tegen het geweld van de grenspolitie. De troepen van het regime doden ook vaak de paarden van de kolbars.