Iraanse arbeiders hebben het zwaar te verduren onder druk van de economische crisis


30 april 2019
1 mei is de dag om de rechtvaardigheid, gelijkheid en mensenrechten te verdedigen voor werknemers van wie
dankzij hun werk en inspanningen, het welzijn en geluk van de samenleving afhangen.
In Iran voldoen de grimmige arbeidsomstandigheden van werknemers echter niet aan internationale normen
of standaarden, laat staan aan de modernere conventies en protocollen van de internationale vakbonden. De
rechten van werknemers worden systematisch geschonden.
Met de verslechterende economische omstandigheden in Iran is de druk de afgelopen maanden flink
opgelopen. De lonen en salarissen van werknemers zijn al maandenlang en zelfs al meer dan een jaar niet
uitbetaald.
Volgens een assistent van het hoofd van het Oost-Azerbeidzjaanse coördinatiecentrum voor islamitische
arbeidsraden, is het karige loon van de werknemers nog slechts goed voor 28% van hun basisbehoeften (dat
wil zeggen onderdak, eten, kleding). Ze moeten leningen zien te krijgen, rente betalen, hun organen verkopen
en ze steken zichzelf soms uit pure wanhoop in brand.
Iraanse arbeiders worden met de dag armer en "80 procent van de arbeiders leeft onder de armoedegrens
ofwel boven de dodenlijn", aldus Faramarz Tofighi, één regeringsfunctionaris.
Dit betekent dat werknemers zelfs onder de absolute armoedegrens terecht zijn gekomen en dat ze letterlijk
van de dagelijkse levensbehoeften zijn verstoken. Velen kunnen nauwelijks de eindjes aan elkaar knopen en
zijn dagelijks wanhopig op zoek naar voedsel. En al die tijd stijgen de prijzen voor de dagelijkse goederen.

Onder dergelijke omstandigheden hebben veel dagloners en mensen met een deeltijdcontract het nog
zwaarder te verduren gekregen. 13 miljoen arbeidsgezinnen leven in totaal onder de absolute armoedegrens.
In november 2018 zei Davoud Mirzaie, een economische expert in de buurt van Iran, dat de valuta van het
land, de rial, blijft dalen, de arbeiders van Iran hebben 80 procent van hun koopkracht verloren. In een
interview met het door de staat gerunde ISNA persbureau vervolgde Mirzaie. "Van de 19,5 procent
loonstijging hebben de werknemers in het dagelijkse leven niets gemerkt, wat betekent dat hun loonpeil in
maart 2018 ver beneden het loonpeil in maart 2016 lag. Met andere woorden, de koopkracht van
werknemers is tussen 50 en 80 procent gedaald . Dit veroorzaakt talrijke problemen voor de
arbeidersgezinnen in het land. "Hij voegde eraan toe:" Onder dergelijke omstandigheden zijn de arbeiders niet
in staat om in hun basisbehoeften te voorzien. Daarom hebben vakbonden er keer op keer bij het ministerie
van Arbeid op aangedrongen om iets aan deze kwestie te doen. Helaas is dit nog steeds niet gebeurd. "
Voorbeeld:
Tegelijkertijd wordt de situatie voor de werknemers steeds moeilijker gemaakt doordat er geen wetten zijn
die werknemers beschermen.
"De wetten die er wel zijn, bieden geen bescherming aan werknemers , de regering weigert zijn
verantwoordelijkheid te nemen en heeft ons in de steek gelaten", zei Abdollah Vatankhah, een
werknemersactivist, tegenover het door de ILNA (Islamic Republic News Agency) gerunde persbureau.
"Het privatiseringsbeleid heeft ons leven vernietigd", voegde hij eraan toe. Verder zei hij dat de regering
geleidelijk haar hele ondersteuningsbeleid voor werknemers aan het intrekken is en dat ze "openbare
eigendommen plunderen onder de naam privatisering".
"Werknemers zijn in de steek gelaten. Dit zal werknemers ertoe aanzetten om te blijven schreeuwen en te
protesteren, "waarschuwde Vatankhah.
"Dit is de reden waarom je de werknemers in Haft Tappeh, HEPCO en het bedrijf Ahwaz Steel luid kunt horen
klagen. Door geen steun meer te verlenen, heeft de overheid het leven voor de werknemers zwaarder
gemaakt, terwijl iemand die zogenaamd investeert in het verstrekken van medicijnen in werkelijkheid drugs
mag leveren vanuit het buitenland als dat nodig is, "zei de arbeidsactivist.
Met name de Iraanse ziektekostenverzekeringsmaatschappijen, die geacht worden om de lage
inkomensgroepen te helpen, weigeren hun verantwoordelijkheid te nemen.
Er zijn ongeveer 11 miljoen verzekerde werknemers in Iran die te maken hebben met ernstige
gezondheidsproblemen omdat ze slachtoffer zijn van dit wanbeleid.
Onlangs heeft de Hoge Verzekeringsraad besloten om buitenlandse drugs voor chemotherapie niet meer op te
nemen in de Iraanse ziektekostenverzekering, waardoor arbeidersgezinnen zich veel zorgen maken. De Hoge
Verzekeringsraad beweert dat dergelijke voorschriften die de binnenlandse productie moeten stimuleren, het
leven in gevaar zouden brengen van veel arbeiders en hun gezinnen die onder de armoedegrens leven.
De prijs van sommige chemotherapiemedicijnen is meer dan 2 tot 3 miljoen tomans en het is voor gewone
arbeiders onmogelijk om dergelijke medicijnen aan te schaffen omdat ze maximaal 1,4 miljoen tomans per
maand verdienen.
Onderdrukking van werknemers:
Iraanse arbeiders verzetten zich tegen de regering vanwege inflatie, onbetaalde lonen en mislukte beloften,
Het enige antwoord van het Iraanse regime is onderdrukking.
Iraanse arbeiders protesteerden in 2018 meer dan 1865 keer uit frustratie over de economische tegenspoed
en corruptie.
De autoriteiten zijn bijzonder snel geweest met het neerslaan van de betogingen, waarbij tientallen
vakbondsmensen en activisten zijn vervolgd voor hun vreedzame activiteiten.

Vooraanstaande arbeidsactivisten, waaronder de secretaris van het vakbondsbestuur voor vrije arbeiders,
Jafar Azimzadeh, de woordvoerder van de arbeidersvakbond van Haft Tapeh Sugar, Esmaeil Bakhshi, evenals
degenen die opkomen voor de rechten van leerkrachten, Esmaeil Abdi, Mahmoud Beheshti Langarudi,
Mohammad Habibi, Rouhollah Mardani en Abdul Reza Qanbari zitten momenteel achter tralies. Ze worden
allemaal beschuldigd van verschillende "veiligheidsdelicten", maar arbeidsrechtenactivisten zeggen dat ze in
de gevangenis zijn beland vanwege hun deelname aan vakbondsactiviteiten voor docenten. Habibi is ook
veroordeeld tot zweepslagen.
Het is niet de eerste keer dat arbeiders of vakbondsleden worden veroordeeld tot zweepslagen voor het
uitoefenen van hun recht op vergadering.
ILNA het State-run News Agency meldde op 28 oktober dat door een voorlopige uitspraak van de 106ste
arrondissementsrechtbank (Arak Penal Court) 15 HEPCO-werknemers zijn veroordeeld tot één à twee jaar
gevangenisstraf en 74 zweepslagen voor "verstoring van de openbare orde" en "het via internet aanzetten van
werknemers tot demonstraties en rellen"
De arbeiders hadden in mei geprotesteerd omdat lonen niet waren uitbetaald en vanwege het onzekere lot
van het bedrijf.

De Iraanse arbeidswet erkent niet het recht om vakbonden op te richten die onafhankelijk zijn van door de
overheid gesanctioneerde groepen zoals de Islamic Labour Council. Sinds 2005 hebben de autoriteiten
mensen die banden hebben met onafhankelijke vakbonden herhaaldelijk lastiggevallen, opgeroepen,
gearresteerd en veroordeeld.

Overeenkomstig Artikel 22 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (ICCPR)
en artikel 8 van het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten (ICESCR) zijn
vakbonden en het lidmaatschap daarvan rechtsgeldig. Iran maakt deel uit van beide verdragen. Iran is lid van
de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), maar heeft geweigerd het verdrag 87 inzake vrijheid van vereniging
en de bescherming van het recht op organisatie en het verdrag 98 inzake het recht op organisatie en
collectieve onderhandelingen te ondertekenen.

onafhankelijke vakbonden in Iran zijn verboden, werknemers hebben weinig wettelijke rechten of
bescherming en vakbondsactivisten worden regelmatig geslagen, gearresteerd, gevangen gezet en gemarteld.