Iran. Sistan en de provincie Baluchestan: bloed en pijn

Gepubliceerd op 14 september 2018. 

STFA 

In Iran is in de provincies Sistan en Baluchestan zonder twijfel onderwerp van elk gesprek de armoede, ondervoeding, gebrek aan faciliteiten, watertekort, werkloosheid en onderwijsproblemen.

Ondervoeding

Zoals een van de parlementsvertegenwoordigers van deze provincie zelf heeft toegegeven, heeft meer dan 95% van de mensen in dit gebied geen toegang tot voedsel en voeding. 75% van hen leeft in absolute armoede, in omstandigheden die vergelijkbaar zijn met die van Afrikaanse woestijnen.

Meer dan 40% van de kinderen onder de leeftijd van 5 jaar hebben ondergewicht en zijn kleiner dan de gemiddelde lengte in Iran. Het ijzertekort is dubbel zo groot als het Iraanse gemiddelde, en dat in alle leeftijdsgroepen. Voedselzekerheid is van groot belang in deze provincie.

Slapen in graven en kartonnen dozen

Door een toenemend gebrek aan behuizing in de loop der jaren zie je tegenwoordig veel mensen slapen in graven, kartonnen dozen en gescheurde tenten, langs de straten, in parken en op pleinen.

Tekort aan water

Een functionaris kondigde onlangs aan dat de waterreserves van de stuwmeren in deze provincie nog slechts voor ongeveer 5 maanden toereikend zijn en dat het tekort aan drinkwater op dit moment het grootste probleem van deze provincie is.

 Het staatspersbureau Tasnim schreef in dit verband dat Sistan en Baluchestan nu in de "slechtste" staat ooit verkeren, wat waterreserves betreft. De mensen lijden onder een gebrek aan water, en hun vee is reeds gestorven.

In veel dorpen drinken de mensen het vervuilde afvalwater van de omwonenden.

De aanhoudende droogte van de afgelopen jaren, vooral dit jaar, heeft geleid tot het opdrogen van duizenden "Qanats" in de provincie.

Slecht onderwijs

De scholen in deze provincie zijn allemaal verstoken van de meest elementaire voorzieningen die een standaardschool nodig heeft.

In feite hebben veel dorpen en steden in deze provincie de armste scholen van het land.

 In de stad Khash bijvoorbeeld worden meer dan 26 instellingen geleid door één enkele "soldaat-leraar", en dat voor alle studieniveaus, in zeer kleine en minderwaardige ruimtes.

Veel andere dorpen hebben niet eens scholen. De leerlingen schrijven daar alleen met modder op een schoolbord.

Slechte communicatie

In Sistan en Baluchestan zijn er ongeveer 5000 dorpen, elk met meer dan 20 gezinnen.

95% van deze mensen heeft geen internet of telefoon, en absoluut geen communicatiemiddelen met de rest van de wereld. Dat betekent dat ze in geval van nood niet in staat zijn om hulp in te roepen, waardoor de kans op ongelukken aanzienlijk toeneemt.

Als je naar het totaalbeeld kijkt, zie je aan de ene kant dat mensen lijden onder lichamelijke ontberingen zoals zojuist genoemd, en aan de andere kant onder mentale druk door een onrechtvaardig regime. Het is jammer dat een land als Iran, dat zeer rijk is aan natuurlijke hulpbronnen, vooral olie en gas, zijn bevolking in extreme armoede laat leven.

Het regime gaat zo onachtzaam met mensen om dat in plaats van verbeteringen in hun leven aan te brengen, miljarden dollars (uit de nationale valutareserves) worden uitgegeven aan boosaardige doeleinden, zowel intern (in de richting van Iraanse mensen) als extern (inmenging in oorlogen in Syrië, Jemen, Libanon en Irak).

De armoede is zo verergerd dat duizenden Iraniërs, met heel verschillende sociale achtergronden, om hulp hebben geschreeuwd, zoals blijkt uit hun aanhoudende protesten in de afgelopen maanden. Hun boodschap is luid en duidelijk: dit regime moet worden vervangen door een alternatief dat gebaseerd is op rechtvaardigheid en zich inzet voor democratie; een alternatief dat een einde kan maken aan de 40 jaar ongelooflijke ellende!