Redactioneel: Iraans regime doodsbang voor protesten op nationaal niveau.

Gepubliceerd op 13 augustus 2018.

Het Iraanse regime wordt geconfronteerd met vele crises, zowel nationaal als internationaal, maar geen enkele crisis bedreigt de heerschappij van de mullahs meer dan de nog steeds voortdurende volksopstand, die eind december in Iran begon.

Het Iraanse volk heeft genoeg van de decennialange onderdrukking en corruptie van het regime, dat de economie heeft  geruïneerd en het land bijna volledig heeft verwoest, dus zijn de mensen de straat opgegaan in aantallen die tot dusver in de geschiedenis van het regime van de mullahs niet voorkwamen. Deze protesten bleven doorgaan, ondanks een gewelddadig optreden van de mullahs, waarbij tenminste vijftig demonstranten op straat zijn doodgeschoten en meer dan achtduizend mensen gearresteerd en met de doodstraf bedreigd zijn.

Het regime is zelfs zo bezorgd over deze steeds meer georganiseerde protesten in de vorm van demonstraties dat een lid van het zogenaamde hervormingskamp van het regime het vergeleek met "iemand die op een drijvende brug staat te wachten tot de ramp toeslaat".

In de afgelopen week zijn er in verschillende steden protesten uitgebroken, van de bazaars tot de sportstadions, met protesten vol gezang en slogans tegen de Opperste Leider Ali Khamenei en het Iraanse regime als geheel. Het regime heeft natuurlijk zijn veiligheidsmaatregelen verscherpt door een combinatie van politie, speciale strijdkrachten en agenten in burger te gebruiken om demonstranten aan te vallen, maar dit heeft het protest van de bevolking niet tegengehouden - en zal dat ook niet doen.

Velen in het regime proberen de protesten te bagatelliseren of de schuld te geven aan de "vijanden" van Iran, om zichzelf meer onder controle te laten schijnen, maar ze vergeten dat de wereld de protesten kan zien via de sociale media van de demonstranten en de websites van het Iraanse verzet. Het regime heeft herhaaldelijk toegegeven dat het Iraanse verzet een sleutelrol speelt in de protesten, en bewijst daarmee dat het niet de randgroep is zoals de mullahs vaak beweren.

Het regime vreest duidelijk zijn omverwerping en zal daarom alles in het werk stellen om deze opstand te stoppen, en niet om de problemen van het Iraanse volk aan te pakken, maar de realiteit is dat het regime vroeg of laat zal vallen. De problemen in Iran worden allemaal veroorzaakt door de mullahs en kunnen alleen worden opgelost door de mullahs te verwijderen. De mullahs vertragen alleen maar het onvermijdelijke.

Naast de protesten zijn de Iraanse mullahs nu verwikkeld in verwoede interne schermutselingen, waaruit eens te meer de zwakte van het regime blijkt. Sommigen hebben zich verzet tegen de passiviteit van het regime ten aanzien van de problemen waarmee het Iraanse volk wordt geconfronteerd, terwijl anderen het regime ervan beschuldigen niet hard genoeg op te treden tegen de demonstranten, maar de wereld moet vermijden hen op te delen in gematigden en hardliners. Alle leden van het Iraanse regime zijn uit één stuk gesneden. Ze vechten alleen maar om hun eigen positie in de toekomstige machtsverdeling, die ze nooit van de bevolking zouden krijgen.