Spoorwegarbeidersstaking wegens achterstallig loon gaat onverminderd door

08 augustus 2018

Een spoorwegarbeidersgroepering in Iran heeft in een verklaring gezegd dat de arbeiders in staking zullen blijven tot hun eisen worden ingewilligd.

De spoorwegarbeiders zijn in Iran sinds 20 juli in staking, in steden als Arak, Azarbaijan, Isfahan, Khorasan, Lorestan, en Zanjan, met als eis de uitbetaling van hun achterstallige loon van twee maanden.

In de verklaring wordt geëist dat de duizenden arbeiders, die verantwoordelijk zijn voor de werking van de spoorlijnen van het land, hun salaris uitbetaald krijgen. Zij eisten ook vaste contracten, een onmiddellijke beëindiging van ontslagen, verzekeringsvoordelen, het recht om een vakbond te vormen en het recht om te protesteren.

De regering-Hassan Rouhani heeft herhaaldelijk beloofd erop toe te zien dat de lonen worden uitbetaald, maar dat heeft tot nu toe tot geen enkel resultaat geleid.

Protest door molenarbeiders

Natuurlijk zijn de werknemers bij de spoorwegen niet de enigen die tegen de achterstallige lonen protesteren. Honderden arbeiders van de suikerrietmolen van Haf Tapeh verzamelden zich voor de tweede dag op rij op zaterdag vóór het hoofdkantoor van het industriecomplex om te protesteren tegen de achterstallige lonen.

Volgens een verklaring van de vakbond van werknemers van Haf Tapeh in april hadden ze hun loon maandenlang niet ontvangen, en hadden ze in maart nog steeds hun nieuwjaarsbonus niet ontvangen.

De eigenaar van de fabriek beschuldigde geïmporteerde suiker van het drukken van de prijzen en van de moeilijkheden om het bedrijf terug winstgevend te maken, maar tijdens een protest afgelopen januari verklaarde arbeider Isma'eil Bakhshi dat de werknemers geen geld hadden, en dat ze zelf iets moesten ondernemen. Hij en verschillende andere demonstranten werden gearresteerd.

Opstand

Iran is dagelijks getuige geweest van massale protesten sinds afgelopen december, nadat een ontwerpbegroting was bekend geworden die de subsidies voor de armen verlaagde ten voordele van hogere militaire uitgaven. De protesten mobiliseerden al snel de mensen met hun grote aantal grieven en mondden uiteindelijk uit in een algemene opstand tegen het regime. Velen verwijten het regime dat het buitenlandse oorlogvoering en steun aan terrorisme boven de veiligheid en het welzijn van het Iraanse volk stelt.

De opstand verspreidde zich snel naar ten minste 142 steden in Iran, en dat in alle 31 provincies, meer dan vier maanden voordat de VS zich terugtrok uit de nucleaire deal met Iran. Sinds die terugtrekking zijn de protesten tegen het regime en tegen de falende economie alleen maar toegenomen. Nu zijn zelfs die groepen, die van oudsher loyaal aan het regime zijn, de straat opgegaan.

Het regime heeft geprobeerd om de schuld van de protesten op "buitenlandse vijanden" af te schuiven, maar de realiteit is dat de financiële situatie voor de werkende klasse erbarmelijk is, met een minimumloon dat neerkomt op $ 200 per maand.

Activist Jafar Azimzadeh zei: "Waar anders ter wereld vind je een werknemer wiens loon vier keer onder de armoedegrens ligt en die door de politie tot werken wordt gedwongen? Dit is een misdaad. Dit is slavernij."