Stop executies in Iran, ik haat de doodstraf

23 augustus, 2016

De moeder van Reyhaneh Jabbari, Shole Pakravan, postte een tekst op haar Facebook-pagina, over haar reis naar Koerdistan en haar bezoek aan de families van de onlangs geëxecuteerde soennitische gevangenen. De onderstaande tekst is een samenvatting daarvan:

"Ik haat de doodstraf. Executie is walgelijk ongeacht de misdrijf. Er zijn duizenden redenen jegens deze haat. Ik wil graag een van deze vertellen.

Het was een kans om met Shahnaz te reizen. We namen de bus binnen een uur en reisden af naar een land dat rouwt om de martelaren die hun leven opgeofferd hebben en zonder afscheid zijn vertrokken. Uren verstreken. Shahnaz en ik staarden naar de donkere en bochtige weg. Soms deelden we gedachten. Shahnaz sprak over het hoofd van Mostafa, die bedekt was met bloed en ik vertelde haar over de gesloten ogen en lippen van Reyhane. We hebben gehuild. Mahnaz haar ogen werden rood bloeddoorlopen. Ze vertelde over Mostafa zijn doorboorde schedel, die in bloed gedoopt was. Mijn lichaam werd gevoelloos; zoals Reyhaneh haar lichaam aanvoelde toen ik haar omhelzde bij het diepe put. We kwamen rond 1500 uur aan bij de terminal. De broer, zuster en de vrouw van een geexcuteerd man wachtten op ons.

Binnen een paar uur bezochten we de moeders van twee geëxecuteerde gevangenen. We zijn in Sanandaj, provincie Koerdistan, de thuisbasis van Bahram en Shahram. Ik zit op de grond terwijl ik luister naar de verhalen van deze familieleden. Ze leggen mij uit wat hen is aangedaan in de afgelopen zeven jaar. Ik wilde weten hoe ze de tijd doorbrachten tijdens de reis van Sanandaj naar Behesht-e Zahra Begraafplaats (gelegen in het zuidelijke deel van Teheran) .Welke taferelen speelden zich af tijdens de reis? Hoe kwamen ze terug uit Teheran en hoe zij zich nu voelen? Hoe hebben ze het hoofd geboden aan de brute agenten die hen weerhielden van het houden van een begrafenisplechtigheid? Ik hoorde de hartverscheurende kreet van een oude vrouw, die de foto's van haar kinderen in haar hand hield. Ze schreeuwt Shahram luid.

 

De vader bracht de fotolijstjes van zijn twee jonge zonen. Bahram was geboren in 1990. Hij werd vier jaar geleden geëxecuteerd zonder ooit zijn geliefden te kunnen omhelzen in de vuile visitatie ruimten. Voorafgaand aan de executie, verdeelde hij al zijn spullen tussen de mede gevangenen evenals aan zijn broer. Dat waren de geschenken van een opgegeven man. Bahram zijn familie was amper hersteld van deze weeklagen alvorens Shahram ook werd geëxecuteerd. Hij was geboren in 1987. Hij werd zonder afscheid te nemen van zijn familie geëxecuteerd. Hij werd samen met zijn medegevangenen geëxecuteerd. Zijn lippen gesloten en zijn voeten geboeid. Niemand weet wat hem is overkomen. Tijdens de begrafenisplechtigheid werd er een zwarte plek getroffen op zijn schouder. De knuppel had zijn lichaam gekneusd. Tijdens de ceremonie waren zijn handen en voeten niet te zien. Shahram zijn bezittingen werden in beslag genomen en geplunderd.

 

Met een zware pijn in mijn hart bezocht ik de andere families; niet per se voor vaders en zonen, maar vooral om de moeders, vrouwen en de kinderen die in de steek waren gelaten. Ik zag een meisje wiens situatie op die van Reyhaneh leek. Twee jaar geleden, zei ze tegen me: 'Moeder! Deze gebeurtenissen hebben mij lessen geleerd, waar ik voorheen geen besef van had, dat er kleine meisjes zijn, die beroofd worden van het zien en knuffelen van hun moeder "