Veiligheidstroepen vallen vreedzame bijeenkomst bij de rivier Zayanderud in Isfahan aan

Sinds de machtsgreep in 1979 heeft het Iraanse regime duizenden politieke dissidenten en gewone Iraniërs die zijn bewind durfden aan te vechten, geëxecuteerd, gedood en gemarteld.

Foltering en andere vormen van mishandeling zijn wijdverbreid en worden ongestraft uitgevoerd. Er zijn zweepslagen, amputaties en andere wrede straffen verricht.

In de afgelopen vier decennia heeft Iran talrijke sociale crises doorgemaakt die opzettelijk of door wanbeheer van het regime zijn veroorzaakt: armoede, drugsverslaving, kinderarbeid, bedelaars, enz.

Deze sociale crisissen zijn de bron van veel criminaliteit in de samenleving. In plaats van de sociale problemen te verhelpen en de wonden te genezen, bestaat de reactie van het regime op deze misdaden in onmenselijke straffen.

Het doel van het Iraanse regime bij de schending van de mensenrechten is om aan de macht te blijven, en zonder deze onmenselijke straffen zou het al lang geleden ten onder gegaan zijn.

In november heeft de Derde Commissie van de Algemene Vergadering van de VN een ontwerpresolutie opgesteld en aangenomen waarin het Iraanse regime werd veroordeeld voor zijn flagrante schendingen van de mensenrechten.

In de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties wordt bezorgdheid geuit over de voortdurende minachting van het Iraanse regime voor de internationale rechtspraak en voor de mensenrechtennormen.

De VN-resolutie sprak ook haar bezorgdheid uit over de "alarmerend hoge frequentie" van doodvonnissen in Iran, met name tegen minderjarigen, "het wijdverbreide en systematische gebruik van willekeurige detentie", "de slechte omstandigheden in gevangenissen”, waaronder "het opzettelijk ontzeggen van de toegang tot adequate medische behandeling" en "gevallen van verdachte sterfgevallen in gevangenschap".

Terechtstellingen:

Sinds de machtsgreep in 1979 heeft de Islamitische Republiek Iran duizenden politieke dissidenten en gewone Iraniërs die haar bewind durfden aan te vechten, geëxecuteerd, gedood en gemarteld.

Het Iraanse regime heeft het wapen van de terechtstelling gebruikt om een ontevreden volk het zwijgen op te leggen en te onderdrukken, terwijl de meerderheid van dit volk onder de armoedegrens leeft, werkloos is en geen vrijheid van meningsuiting kent.

Terechtstelling is een instrument dat het Iraanse regime heeft geholpen zijn greep op de macht te behouden.

Iran heeft na de revolutie van 1979 de doodstraf ingevoerd voor een grote verscheidenheid aan misdrijven, waaronder drugshandel en religieuze misdrijven. Het is een van de slechts vier landen, samen met Pakistan, Saoedi-Arabië en Jemen, waarvan bekend is dat het sinds 2013 kinderdelinquenten heeft terechtgesteld.

Iran behoort tot de regeringen die hun tegenstanders executeren. Sinds 1981 zijn er in Iran 120.000 mensen geëxecuteerd voor hun verzet tegen de regering, waarvan ten minste een derde vrouw is. Volgens het internationale recht mogen zwangere vrouwen niet worden geëxecuteerd, terwijl in Iran in de jaren tachtig minstens 50 zwangere vrouwen zijn terechtgesteld.

Terechtstelling van politieke gevangenen:

In de zomer van 1988 heeft het Iraanse regime tienduizenden politieke gevangenen in heel Iran op summiere en buitengerechtelijke wijze geëxecuteerd.

Kinderen van 13 jaar en jongeren werden opgehangen aan kranen, zes per keer, tijdens een barbaarse twee maanden durende zuivering van de Iraanse gevangenissen, gebaseerd op het fatwa-decreet van Khomeini, dat er toe opriep alle tegenstanders van het Iraanse regime te doden, aldus Hossein-Ali Montazeri, de toenmalige opvolger van de eerste hoogste leider van Iran.

Kort na het einde van de oorlog tussen Iran en Irak in juli 1988 wordt de fatwa afgekondigd: "Er wordt bepaald dat degenen die in de gevangenis zitten en standvastig blijven in hun steun aan de opposanten, oorlog voeren tegen God en veroordeeld worden tot terechtstelling".

Meer dan 30.000 politieke gevangenen werden in 1988 terechtgesteld bij dit bloedbad. Uit geheime documenten die uit Iran werden gesmokkeld, blijkt dat, vanwege het grote aantal te breken nekken, gevangenen in groepjes van zes op vorkheftrucks werden geladen en aan kranen werden opgehangen met tussenpozen van een half uur.

Teheran heeft de moorden nooit toegegeven, heeft nooit de verblijfplaats van de lichamen of het lot van duizenden verdwenen personen onthuld.

In de afgelopen jaren heeft Iran het beleid van onderdrukking van dissidenten voortgezet, waarbij de doodstraf voor honderden politieke gevangenen op oneerlijke wijze is toegepast, met name tegen honderden politieke gevangenen:

Farzad Kamangar, Ali Heidarian, Farhad Vakili en Shirin Alam Holi werden op 9 mei 2010 terechtgesteld door ophanging in de Evin-gevangenis in Teheran. Naast de veroordeling van de Koerdische politieke gevangenen wegens het begaan van diverse nationale veiligheidsmisdaden heeft de rechterlijke macht deze vijf ter dood veroordeeld wegens de misdaad van moharebeh (vijandschap tegenover God). De gevangenen hadden echter geklaagd over talrijke gevallen van mishandeling en marteling door de gevangenisautoriteiten in Sanandaj, Kermanshah en Teheran. Voorafgaand aan zijn terechtstelling schreef Kamangar een brief en smokkelde hij deze de gevangenis uit. Daarin beschrijft hij gedetailleerd zijn martelingen, inclusief bedreigingen met seksueel geweld.

Ali Saremi, die 32 jaar van zijn leven in de gevangenissen van de Sjah en van de Islamitische Republiek had doorgebracht, werd veroordeeld wegens "vijandschap tegenover God", omdat hij tegen het regime was, en werd in december 2010 in de Evin-gevangenis terechtgesteld.

Zaniar Moradi, Loghman Moradi en Ramin Hossein Panahi waren drie Koerdische mannen die in september 2018 werden opgehangen. Hun processen waren "grof oneerlijk" en ontsierd door "ernstige beschuldigingen van marteling". 

Gholamreza Khosravi Savajani, ter dood veroordeeld wegens "vijandschap tegenover God" (moharebeh), werd op 1 juni 2014 terechtgesteld in de Raja'i Shahr-gevangenis van Karaj. Hij werd in 2008 gearresteerd in Rafsanjan, provincie Kerman, in verband met zijn steun aan de televisiezender Voice of Freedom van de opposanten.

Iran heeft het wereldrecord van terechtstellingen per hoofd van de bevolking. Amnesty International: "meer dan de helft (51%) van alle geregistreerde terechtstellingen in 2017 werden uitgevoerd in Iran".

Marteling:

Vier decennia van de heerschappij van het klerikale regime in Iran hebben duizenden slachtoffers gemaakt door de wijdverspreide praktijk van foltering en mishandeling, die ongestraft gebleven zijn.

Ondanks de regimes die het gebruik van foltering ontkennen is deze in hun strafwetgeving geïnstitutionaliseerd en wordt het door de rechterlijke macht en regeringsfunctionarissen gesanctioneerd.

De gerechtelijke autoriteiten zijn doorgegaan met het opleggen en uitvoeren, soms in het openbaar, van wrede en onmenselijke straffen die neerkomen op foltering, zoals het gutsen van ogen, amputatie en geselingen. Naar verluidt zijn er in de afgelopen decennia verschillende stenigingen als straf uitgesproken en uitgevoerd.

Bovendien zijn er vaak gemelde methoden van marteling en gevangenenmishandeling, zoals het slaan met stokken en metalen staven en elektrische schokken, het vastbinden van de slachtoffers aan een paal bij koud of warm weer, schijnexecuties, het ontzeggen van medische behandeling aan zieke gevangenen, slaaptekort, langdurige eenzame opsluiting, enz.

Mannelijke en vrouwelijke gevangenen hebben ook vaak melding gemaakt van seksuele beledigingen en van dreigementen met verkrachting.

Na de betwiste verkiezingen van 2009, waarbij duizenden demonstranten werden gearresteerd, werden honderden mensen naar het weinig bekende detentiecentrum van Kahrizak gebracht. Daar kwamen meldingen van verkrachting, seksueel misbruik en marteling van gevangenen vandaan, waardoor het de bijnaam Guantánamo Bay van Iran door de demonstranten verdiende.

Mensenrechtenorganisaties, en in het bijzonder Amnesty International, hebben de autoriteiten van het regime voortdurend gewaarschuwd, met verklaringen waarin foltering en misbruik van gevangenen werden veroordeeld.

De Iraanse autoriteiten zijn er echter niet voor teruggedeinsd om het gebruik van foltering in de naam van de islam en God te verdedigen.

Onlangs nog benadrukte de Iraanse procureur-generaal Mohammad Jaffar Montazeri in schandalige bewoordingen dat mensenrechten niet thuishoren in de Islamitische Republiek en onderstreepte hij daarbij de noodzaak om de verouderde regels die de mullahs het Iraanse volk hebben opgelegd in de naam van de islam en God voort te zetten. Tot deze regels behoren straffen door het gutsen van ogen en de amputatie van handen en voeten.

Montazeri zei: “Uitvoering van hudud (religieuze straffen) kan niet worden gestopt. We kunnen niet toegeven aan de druk die wordt uitgeoefend door degenen die ten onrechte beweren dat ze de mensenrechten verdedigen en de hudud tegenhouden".

Tientallen demonstranten, activisten en zelfs milieuactivisten zijn gedood in gevangenissen. Sommigen zijn gedood onder foltering, terwijl anderen op mysterieuze wijze zijn overleden.

Zahra Kazemi, een Iraans-Canadese freelance fotografe, werd verkracht, gemarteld en vermoord door Iraanse functionarissen na haar arrestatie in Iran in 2003.

Taraneh Mousavi, 28, gearresteerd wegens zijn protest tegen de verkiezingsuitslag van 2009, overleed na seksueel misbruik tijdens de hechtenis.

Amir Javadi Far, doodgemarteld in het beruchte Kahrizak-detentiecentrum wegens zijn protest tegen de verkiezingsuitslag van 2009.

Sattar Beheshti, 35, een blogger die begin november 2012 dood werd gemarteld. Hij werd gearresteerd in zijn huis in Robat Karim, ten zuidwesten van de Iraanse hoofdstad, op 30 oktober door de Iraanse cyberpolitie voor wat de autoriteiten bestempelden als "acties tegen de nationale veiligheid op sociale netwerken en Facebook".

Saro Ghahremani, gearresteerd tijdens de landelijke protesten van december 2017, werd enkele dagen later in de gevangenis vermoord. De autoriteiten beweerden dat hij werd doodgeschoten tijdens een gewapende confrontatie met de veiligheidstroepen. Zijn familie betwistte de officiële bewering dat hij werd gearresteerd tijdens de protesten en verklaarde dat zijn lichaam sporen van marteling droeg.

Sina Ghanbari werd eveneens gearresteerd tijdens de landelijke protesten van december 2017 en in de gevangenis vermoord. Functionarissen zeiden dat hij "een drugsverslaafde" was zonder uit te weiden over hoe deze bewering, zelfs als ze waar was, relevant was voor de omstandigheden van zijn dood. Zijn familie werd gewaarschuwd niet met de media en mensenrechtengroeperingen te spreken en werd onder druk gezet om de afspraken voor een openbare herdenkingsplechtigheid te annuleren.

Vahid Heydari werd gearresteerd in 2018 en stierf begin januari onder verdachte omstandigheden in de gevangenis van Arak in de provincie Markazi. De autoriteiten hielden niet op met het lastigvallen van zijn familie om deze te laten zwijgen. Zij arresteerden ook een mensenrechtenadvocaat, Mohammad Najafi, als represaille voor het feit dat hij Heydari's dood in gevangenschap aan de kaak had gesteld en had gemeld dat zijn lichaam sporen van foltering en andere vormen van mishandeling, waaronder snijwonden en kneuzingen, vertoonde.

Huwelijken onder de 15 jaar bedroegen in Ilam 94 in negen maanden

http://www.irna.ir/ilam/fa/News/83198257

De algemeen directeur van de Welzijnsorganisatie van de provincie Ilam zei dat het aantal huwelijken van meisjeskinderen onder de 15 jaar in Ilam in de eerste negen maanden van het lopende jaar 94 bedroeg.

In een interview met het officiële IRNA-nieuwsagentschap op 6 februari 2019 verklaarde Zahra Hemmati dat er in totaal 98 huwelijken onder de 15 jaar plaatsvonden in Ilam, waarvan 94 meisjeskinderen en vier jongens onder de 15 jaar waren.

Over de statistieken van het vorige jaar zei Hemmati, "Er waren 188 huwelijken onder de 15 jaar van meisjeskinderen in Ilam in 2017 geregistreerd in verschillende steden en districten. Er waren vijf gevallen van jongens onder de 15 jaar die trouwden. Er waren dus in totaal 193 huwelijken onder de 15 jaar in 2017."

De functionaris erkende dat er vraagtekens geplaatst zouden moeten worden bij huwelijken onder de 15 jaar. Zij zei: ,,Het fenomeen van kindhuwelijken is een nieuwe sociale kwaal waarmee wij in deze provincie te maken krijgen. Het grote aantal kindhuwelijken in deze provincie, die als gedwongen huwelijken moeten worden beschouwd, is bijzonder opmerkelijk in een van de steden. (Het officiële IRNA-nieuwsagentschap - 05 febr, 2019)

Kinderarbeidsmeisjes worden fysiek en seksueel misbruikt door stadsagenten

Op basis van de verslagen en videoclips die in de sociale media worden verspreid, worden werkende kinderen die gedwongen worden op straat te werken om een schamel loon te verdienen, fysiek en seksueel misbruikt door gemeentelijke agenten.

Een van de werkende meisjes zei: "Ik en mijn twee broers maakten ons huiswerk en verkochten tegelijkertijd walnoten, toen gemeentelijke agenten mijn twee broers kwamen oppakken. Ik zei: 'wat gaan jullie met hen doen?' Toen pakten ze mij ook op .... Ze kleedden mijn oudere broer uit en begonnen hem met stokken te slaan. Mijn jongere broer begon te huilen en tegelijk zeiden ze tegen mij dat ik hun schoenen moest poetsen, ik zei dat ik dat niet wilde. Toen wreven ze zwart poetsmiddel in mijn gezicht."

Een maatschappelijk werkster zei dat de kinderarbeidsmeisjes ook op brute wijze seksueel misbruikt worden. "Twee van de arbeidskinderen die op een verkeersplein werkten, werden door gemeentelijke agenten gedwongen in een auto te stappen. Een van de agenten zei tegen een van de meisjes om haar kleren los te knopen. Dit meisje vertelde ons zelfs dat toen ze naar het politiebureau werd gebracht, ze gescheiden werd van de andere kinderen en gedwongen werd om haar kleren uit te trekken".

Een ander kinderarbeidsmeisje sprak over seksueel misbruik van haar vriendin door gemeentelijke agenten. Ze vertelde: "Op een dag, toen ik Sara zag, vroeg ik haar: 'Waarom ben je zo van streek? Ze zei dat gemeentelijke agenten haar te pakken hadden gekregen en mishandeld hadden .... Ze trokken aan mijn sjaal en raakten me aan. Toen ik begon te schreeuwen, gingen ze weg. Maar toen ik naar het gemeentehuis ging en mijn verhaal vertelde, geloofden ze me niet. Ze zeiden dat ik het verhaal zat te verzinnen, opdat ze me zouden laten gaan.”

Op basis van de rapporten van sociale deskundigen bedraagt het aantal werkende kinderen 7 miljoen. (Het officiële persagentschap Tasnim, 27 sept. 2017)